Powieść „Stracony poranek” Gabrieli Adameşteanu jest przykładem wybitnej literatury rumuńskiej, która w Polsce – nie ma co ukrywać – jest słabo znana. E-book już w Księgarni eClicto. Polecamy.

Rumunia, lata osiemdziesiąte XX wieku. Pewnego ranka siedemdziesięcioletnia Vica Delcă postanawia wybrać się na miasto. Chce złożyć wizytę Ivonie Scarlat. Jeśli ją zastanie, może liczyć na pieniądze. Jeśli nie – poranek będzie stracony… Nim dojdzie do spotkania, Vica poddaje się fali wspomnień.

Bukareszt 1916. Nad miastem zawisa zeppelin. W huku armat mieszkańcy miasta stają do walki o życie. Ci, którzy wyjdą z niej zwycięsko, już na zawsze zapamiętają tę sierpniową noc. Jedenastoletnia Vica zostanie sama z piątką młodszego rodzeństwa; troje dzieci wkrótce umrze, pozostałe staną u progu okrutnej dorosłości. W tym samym czasie stateczny profesor Stefan Mironescu zaangażuje się w politykę i uwikła w skomplikowane miłosne roszady…

Rozgrywająca się na dwóch planach czasowych – we wspomnieniach Viki i Ivony, od wybuchu Wielkiej Wojny przez kolejne polityczne zawieruchy, oraz w latach osiemdziesiątych – książka Adameşteanu przedstawia gorzkie losy trzech rumuńskich pokoleń. Jednak świat Straconego poranka opisany został ciepło, a na tę, która nam go przybliża, pisarka wybrała mądrą i dzielną kobietę.

Gabriela Adameşteanu (ur. 1942) – jedna z najwybitniejszych współczesnych pisarek rumuńskich, literaturoznawczyni, tłumaczka i dziennikarka, od 2005 roku redaktor naczelna pisma „Bucureştiul Cultural”, działaczka na rzecz praw kobiet w Rumunii, zdobywczyni prestiżowych nagród, takich jak Prix Union Latine, Romanian Writer’s Union’s Annual Prize oraz Hellmann Hammett Grant przyznawana przez Human Rights Watch. Opublikowała trzy powieści i dwa zbiory opowiadań. „Stracony poranek”, pierwsza przetłumaczona na polski książka Adameşteanu, ukazał się w 1984 roku i przyniósł autorce światowy sukces – doczekał się przekładów na angielski, bułgarski, estoński, francuski, hebrajski, hiszpański i węgierski.

(na podstawie informacji wydawnictwa W.A.B.)

Edycję dramatów Williama Shakespeare’a w nowych przekładach Piotra Kamińskiego, pod redakcją naukową Anny Cetery, rozpoczęło Wydawnictwo W.A.B. Na początek, również w postaci e-booka, ukazał się „Makbet” – jedna z najsłynniejszych i najbardziej widowiskowych sztuk mistrza ze Stratfordu.

„Makbet” to tragedia powstała w początkach panowania Jakuba I Stuarta i osnuta na wątkach zaczerpniętych ze średniowiecznej historii Szkocji. To dramat władzy, ambicji i przemocy, ujęty w sugestywne ramy metafizyczne. Jednowątkowa, drapieżna fabuła ukazuje stopniową dezintegrację psychiki królobójcy i zbrodniarza, rozpad rodziny i państwa. Akcja rozgrywa się nie tylko na płaszczyźnie politycznej, przenosi nas także w przestrzeń małżeńską, kreśląc przejmujące obrazy presji emocjonalnej i wzajemnego uzależnienia.

Tłumaczenie Piotra Kamińskiego łączy precyzję z wyjątkową wrażliwością na brzmienie, rytm i zwięzłość wypowiedzi. Ta dyscyplina rodzi przekład dokładny, mocny i wyrazisty, o niepospolitych walorach muzycznych, wierny stylowi i retoryce oryginału, a zarazem zrozumiały w lekturze.

Dramatowi towarzyszy wnikliwy wstęp i komentarz naukowy Anna Cetery. Polski czytelnik dostaje zatem wszystko, co potrzebne, by w pełni docenić jedno z najznakomitszych dzieł w kulturze Zachodu.

Piotr Kamiński (ur. 1949) − krytyk muzyczny i dziennikarz (Polskie Radio, RFI, France-Musique, laureat Złotego Mikrofonu 2009), autor największego polskiego i francuskiego przewodnika operowego „Tysiąc i jedna opera” (PWM 2008, wyd. franc. Fayard 2003, nagroda im. W. Bogusławskiego za najlepszą książkę teatralną roku 2008). Tłumacz m.in. S. Becketta, R. Chandlera i J. Geneta, a także poezji W. Szymborskiej na język francuski. Od lat współpracuje jako doradca artystyczny z wybitnymi twórcami teatru i filmu. Jego przekłady Szekspira były podstawą inscenizacji w Teatrze Narodowym („Ryszard II”, 2004), w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie („Wyobraźcie sobie…”, 2009) oraz w Teatrze Polskim w Warszawie („Wieczór Trzech Króli”, 2011). Na zamówienie Teatru Polskiego w Warszawie przygotował też nową edycję „Cyda” P. Corneille’a, odświeżając liczący 350 lat przekład J.A. Morsztyna (2011). Nagrodzony francuskim Orderem Sztuki i Literatury (1997).

Anna Cetera (ur. 1970) − szekspirolog w Instytucie Anglistyki UW, autorka kilkudziesięciu prac z zakresu przekładu literackiego i interpretacji dramaturgii szekspirowskiej, oraz monografii „Enter Lear: The Translator’s Part in Performance” (2008) i „Smak morwy: u źródeł recepcji przekładów Szekspira w Polsce” (2009). Z Piotrem Kamińskim współpracuje od 2008 roku.

(na podstawie informacji wydawnictwa W.A.B.)

W swej debiutanckiej powieści sensacyjnej „Łowcy głów” Robert Ziółkowski prowadzi nas po zakamarkach ludzkich dusz i kuluarach policyjnej pracy. Robi to bardzo przekonująco, pewnie dlatego, że sam przez wiele lat był policjantem. E-book już w Księgarni eClicto.

Polskim kryminałom bardzo często zarzuca się powierzchowność w kreowaniu realiów pracy policyjnej. „Łowcy głów” temu zaprzeczają i po raz kolejny potwierdzają znaną prawdę, że najbardziej nieprawdopodobne historie dzieją się w prawdziwym życiu, tuż obok nas.

Robert „Ziółek” Ziółkowski – rocznik 1967. Przez szesnaście lat służył w polskiej policji. Jego kariera wiodła od „krawężnika”, poprzez dochodzeniówkę, wydział zwalczania przestępstw gospodarczych, do specjalisty wydziału kryminalnego Komendy Wojewódzkiej. Ostatnie lata przepracował w Zespole Poszukiwań Celowych wielkopolskiej komendy. Zespół, którego był członkiem, zajmował się poszukiwaniem ukrywających się zabójców, bandytów, gangsterów, handlarzy narkotyków oraz porywaczy dzieci. Policjanci z ZPC brali udział w akcjach w kraju i poza granicami. Poznańskie ZPC posadziło między innymi „Makowca”, członków gangów „Borysa” i „Drewniaka”. Dokonywali około stu zatrzymań rocznie, a ich akcje były szeroko komentowane w mediach.

Robert Ziółkowski jest absolwentem Akademii Rolniczej i Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Zajmował się dziennikarstwem, działalnością samorządową, biznesem. Z zamiłowania żeglarz i podróżnik.

(na podstawie informacji wydawnictwa Zysk i S-ka)

E-book „Baśniobór: Gwiazda Wieczorna wschodzi” to kontynuacja bestsellerowej powieści „Baśniobór” Brandona Mulla, która w Stanach Zjednoczonych sprzedała się w nakładzie 2 milionów egzemplarzy. Obie książki są dostępne w księgarni eClicto w wersji elektronicznej.

W poprzednim tomie przygód Kendrze i Sethowi udało się uratować Baśniobór przed Stowarzyszeniem Gwiazdy Wieczornej, które zamierzało zniszczyć zaczarowany rezerwat i przejąć władzę nad światem. Jednak Stowarzyszenie nie daje za wygraną. W Baśnioborze ukryto jeden z potężnych artefaktów pozwalających uwolnić najpotężniejsze demony z zaklętego więzienia. Dzieci, ich dziadkowie oraz trójka specjalistów od magii muszą temu zapobiec za wszelką cenę. Przed rokiem wróżki podzieliły się z Kendrą magiczną mocą – dlatego ona także staje się celem sił zła. Czy w porę nauczy się wykorzystywać niezwykły dar? I czy jej brat uwolni się od klątwy demona, który chce go pożreć? Stawką są losy całego świata.

Brandon Mull (ur. 1974) imał się różnych zajęć, był m.in. aktorem komediowym, archiwistą i copywriterem. „Baśniobór” (2006) to jego debiut powieściowy. Książka szybko weszła na listy bestsellerów. Do dziś ukazało się pięć tomów przygód Kendry i Setha, trwają prace nad ekranizacją cyklu. Mull jest ponadto autorem powieści Pingo, The Candy Shop War i Beyonders. Mieszka w amerykańskim stanie Utah z żoną i trójką dzieci.

(na podstawie informacji W.A.B.)

Elektroniczną premierę w Księgarni eClicto ma e-book „Mapa i terytorium”. To powieść jednego z najbardziej znanych francuskich pisarzy ostatnich lat, Michela Houellebecqa.  W tej książce, wyróżnionej Nagrodą Goncourtów,  autor przeplata wątki kryminalne z melancholijno-ironicznym portretem francuskiej bohemy.

Trzej mężczyźni. Jeśli tę historię miałby opowiedzieć malarz Jed Martin, pewnie zacząłby od zepsutego grzejnika i nieudanego obrazu. Jego ojciec, doświadczony architekt, może powiedziałby o wigilijnej kolacji – jedynym dniu w roku, kiedy odwiedza go syn. A Michel Houellebecq? On pewnie najpierw by się czegoś napił. Zresztą… To nieistotne. I tak niedługo zginie.

Jed odniósł sukces dzięki fotografiom przedstawiającym mapy Michelina. Porzuca jednak robienie zdjęć na rzecz malarstwa. I znów odnosi sukces. Zbliża się jego wystawa indywidualna. Wstęp do katalogu ma przygotować sam Michel Houellebecq – pisarz, którego nie trzeba nikomu przedstawiać. Stroni od ludzi, dużo pije, bywa humorzasty. Mimo to Martin postanawia namalować jego portret. Między artystami zawiązuje się nić porozumienia. Dla Jeda, który nigdy nie potrafił budować relacji z innymi ludźmi – ani z ojcem, ani z kobietami – to zaskakująca sytuacja. Jednak niedługo potem Houellebecq zostaje brutalnie zamordowany…

Michel Houellebecq (ur. 1958) jest autorem esejów, czterech tomów wierszy, a przede wszystkim powieści, będących radykalną krytyką współczesnej cywilizacji. Pierwsza z nich, „Poszerzenie pola walki” (1994; W.A.B. 2005), przyniosła autorowi rozgłos i doczekała się ekranizacji. Druga, „Cząstki elementarne” (1998; W.A.B. 2003), podzieliła krytyków francuskich na dwa skrajne obozy. Uznano ją we Francji za najlepszą książkę roku, a w 2002 roku zdobyła prestiżową IMPAC Dublin Literary Award. Na podstawie „Cząstek elementarnych” powstał film w reżyserii Oskara Roehlera, z Moritzem Bleibtreu i Franką Potente w rolach głównych. Kontrowersje wzbudziła również „Platforma” (2001; W.A.B. 2004). Nakładem W.A.B. ukazały się ponadto esej „H.P. Lovecraft. Przeciw światu, przeciw życiu” (1991; W.A.B. 2007) oraz powieść „Możliwość wyspy” (2005; W.A.B. 2006) – na jej podstawie powstał film w reżyserii samego Michela Houellebecqa.

(na podstawie informacji W.A.B.)

Powieść „Żniwo gniewu” Lucie Di Angeli-Ilovan – Polki mieszkającej w Ameryce, jest historią tułaczki dwóch sióstr. Osnową opowieści stały się nieprawdopodobne, ale typowe dla mieszkańców Kresów ludzkie losy.

Od kresowych miasteczek i okupacji sowieckiej, przez wsie i napotkanych w lasach partyzantów, po przymusową pracę na folwarku niemieckiego arystokraty i osadnictwo na Ziemiach Odzyskanych – oto historia tułaczki dwóch sióstr, Kaszmiry i Maruszki. To opowieść o kobietach wprzężonych w tryby wojny, o ich sile i woli przetrwania, o oddaniu dla drugiego człowieka i pielęgnowaniu tradycji rodzinnych. O pięknie miłości w podłych czasach, o poświęceniu, gdy nikt nie widział jego sensu, i wreszcie… o wierności.

Lucie Di Angeli-Ilovan urodziła się w 1945 r. w Zielonej Górze. Wychowywały ją matka i ciotka, wdowy, których mężowie polegli na wojnie. W 1965 r. poślubiła Leonarda Mielnika (repatrianta z Rosji Sowieckiej) i wyjechali do jej matki już wówczas mieszkającej we Francji. Po kilkunastu latach wyemigrowała wraz z nim i trójką dzieci do Stanów Zjednoczonych, i osiedli w San Bruno koło San Francisco. Tam podjęła pracę jako fizjoterapeutka. Po śmierci matki Leonarda sprowadziła z Polski teścia. W 1989 r. przeniosła się wraz z rodziną do Portland w stanie Oregon. Tam znalazła zatrudnienie jako pielęgniarka w klinice dla uchodźców i emigrantów. W tym też czasie rozpadło się jej małżeństwo. W 2002 r. wyszła powtórnie za mąż. Przez całe życie utrzymuje więzi z Polską, chcąc, by pamięć o jej ojczystym kraju była wciąż żywa w sercach najbliższych. „Żniwo gniewu” jest powieścią opartą na prawdziwych wydarzeniach z życia rodziny Lucie.

(na podstawie informacji wydawnictwa Zysk i S-ka)

„Kołysanka dla mordercy” Mariusza Czubaja to kolejny kryminał z profilerem Rudolfem Heinzem w roli głównej. Ale powieść, dostępna już jako e-book, nie ma w sobie nic z kołysanki i na pewno trudno przy niej zasnąć.

Jesień 2008 roku. W kanałach ciepłowniczych w Warszawie znaleziono kolejną ofiarę seryjnego zabójcy. Sprawca – nazwany przez policję Doktorem Śmierć – zabija bezdomnych zastrzykiem w serce, a następnie odcina denatom dłonie. Profiler Rudolf Heinz zostaje wysłany do stolicy, by pomóc w śledztwie. Okazuje się, że sprawa, nad którą przyjdzie mu pracować, łączy się także z tajemniczym zgonem znanego przedsiębiorcy. Wszystko wskazuje na to, że ta śmierć ma związek z wydarzeniami sprzed wielu lat, gdy biznesmen prowadził fabrykę zatrudniającą nielegalne imigrantki ze Wschodu.

Profiler krąży w labiryncie podziemnego miasta, opanowanego przez kloszardów, i w plątaninie dyskretnych powiązań łączących ludzi interesu. W tle wydarzeń jak zły cień pojawi się pacjent szpitala psychiatrycznego na Śląsku, zwany Inkwizytorem, czyli morderca, który wiele lat temu omal nie pozbawił życia Rudolfa Heinza. Obaj mają ze sobą niewyrównane rachunki…

Mariusz Czubaj (ur. 1969) – antropolog ultury, wykładowca w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Autor książek: „Biodra Elvisa Presleya. Od paleoherosów do Teofanów” (2007), „W stronę miejskiej utopii” (2007), „Krwawa setka. 100 najważniejszych powieści kryminalnych” (razem z Wojciechem J. Bursztą, 2007), „Etnolog w Mieście Grzechu. Powieść kryminalna jako świadectwo antropologiczne” (2010) oraz kryminału „21:37” (W.A.B. 2008), za który otrzymał Nagrodę Wielkiego Kalibru dla najlepszej polskiej powieści kryminalnej i sensacyjnej 2008 roku. Obecnie pracuje nad trzecim kryminałem o Rudolfie Heinzu. Z Markiem Krajewskim napisał dwa kryminały z cyklu o nadkomisarzu Paterze: „Aleję samobójców” (W.A.B. 2008) oraz „Róże cmentarne” (W.A.B. 2009).

(na podstawie informacji wydawnictwa W.A.B.)

Nowa powieść współczesnego polskiego pisarza Tadeusza Zubińskiego pt. „Dawno i daleko” jest już dostępna jako e-book w Księgarni eClicto.

O wydanej przez Zysk i S-ka książce Zubińskiego pisze Mieczysław Orski: „W poprzedniej swojej powieści zatytułowanej „Odlot dzikich gęsi” Tadeusz Zubiński dowiódł, że sprawy zaliczane dziś do odległej, okupacyjnej, historii potrafi ciekawie literacko opisać i ocenić z współczesnego punktu widzenia, czyli z perspektywy wzbogaconej o zbiorowe doświadczenia, traumatyczne przeżycia Polaków w późniejszym półwieczu. Tamta powieść odnosiła się do czasu wojny, lecz można było z niej wyciągnąć wniosek, że ta światowa katastrofa zostawiła u nas po sobie w spadku system ufundowany na fundamencie zbrodni, zakłamania i wyzwalania najbardziej prymitywnych instynktów ludzkich.

Najnowsza powieść, opatrzona wymownym tytułem „Dawno i daleko” (…), kontynuuje wątek zgubnego, tragicznego dla Polaków dziedzictwa wojny i lat po wyzwoleniu, ale już w okresie tak zwanej małej stabilizacji, czyli w „gomułkowskiej” epoce PRL-u. Nie jest to okres zbytnio hołubiony w polskiej literaturze. Zubiński z intuicją i inwencją, unikając pułapek małego realizmu, który dominował w prozie lat 60., odtwarza obraz świata zdławionego przez relikty okupacyjnej przeszłości i komunistycznej (często jednak pozostającej w fazie postulatywnej) teraźniejszości. Bohaterowie powieści usiłują dochować wierności swoim kodeksom moralnym, ideałom i wzorcom postępowania wykształconym jeszcze w przedwojennej Polsce, lecz na ogół bez powodzenia. Sugestywnie, z wyczuciem i bagażem doświadczeń i przeżyć wyniesionych z okresu własnej młodości, autor na tle pięknie, poetycko odmalowanej przyrody, zarysowuje panoramę charakterystycznych postaw ówczesnej zbiorowości polskiej”.

Tadeusz Zubiński – ur. w 1953 r. w Suchedniowie, pisarz, tłumacz, krytyk, eseista. Autor powieści: „Odlot dzikich gęsi” (2001), „Nikodem Dyzma w Łyskowie” (2003), „Góry na niebie” (2005), „Burza pod lasem” (2007), „Ogień przy drodze” (2009); nowel: „Goście Stołu Pańskiego” (2010); zbiorów opowiadań: „Dotknięcie wieku” (1996), „Sprawiedliwy w Sodomie” (1996), „Wieża i inne opowiadania” (2007) oraz szkiców: „Wyspa Zaczarowana, celtyckie legendy i mity dawnej Irlandii” (2008).

Znani z poprzedniej książki Dariusza Rekosza „Czarny Maciek i wenecki starodruk” młodzi bohaterowie wracają w nowym kryminale od 9 lat „Czarny Maciek i wieża śmierci”. E-book już dostępny w Księgarni eClicto.

Wyobraźcie sobie, że pewnego dnia dostajecie tajemniczy list od starego kumpla z poprzedniej szkoły, a zaraz potem wpadacie na trop kryminalnej afery z przeszłości. Do tego jeszcze każdy wasz krok śledzi bezwzględny poszukiwacz skarbów. I kto powiedział, że będąc w gimnazjum, przygody można przeżywać tylko w świecie gier komputerowych?

Dariusz Rekosz (ur. 1970) – z wykształcenia informatyk, z wyboru pisarz i animator kultury. Od 2007 roku wydaje książki dla dzieci z serii Mors, Pinky i… W 2008 roku został Honorowym Ambasadorem Literatury dla Dzieci i Młodzieży Kampanii MAMA, TATA… & MYSELF. Jest także autorem słuchowisk radiowych oraz powieści dla dorosłych, m.in. „Zamachu na Muzeum Hansa Klossa” (2010). Zdobywca Grand Prix Ogólnopolskiego Konkursu na Opowiadanie Kryminalne (2008). Laureat nagrody za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury.

(na podstawie informacji wydawnictwa W.A.B.)

„Czarny Maciek i wieża śmierci” – fragment powieści

– Wczoraj dostałem list. Od Tadka… – powiedział Barszcz.

– Napisał po tylu latach? – Baśka aż buzię otworzyła ze zdziwienia.

– Tak. – Nauczyciel sięgnął do kieszeni marynarki. – Po tylu latach…

Podskoczyliśmy na równe nogi i obstąpiliśmy go ze wszystkich stron.

– Siadajcie, siadajcie – poprosił. – Przeczytam wam na głos.

Wydobył zwykłą kartkę papieru, złożoną na czworo, i pomachał nią w powietrzu.

– Po tylu latach… Posłuchajcie, co pisze – rozłożył list.

Wstrzymaliśmy oddechy.

Witaj, Stary Druhu!

Pewnie list ten będzie dla Ciebie dużym zaskoczeniem, ale jest coś, o czym koniecznie muszę komuś opowiedzieć. Ponieważ w Polsce nie mam już zupełnie nikogo, zdecydowałem, że zwrócę się z tym do Ciebie. W końcu kumplowaliśmy się tyle lat…

Nie będę pisał, jak tu jest, co porabiałem przez ten czas, odkąd wyjechałem, i wypytywał, co u Ciebie słychać. Gdybym chciał Ci o tym napisać, zrobiłbym to już kilka albo nawet kilkanaście lat temu. Chciałbym natomiast wrócić na chwilę do przeszłości.

Pogłoski o tym, że mój ojciec (a przy tym i cała nasza rodzina) jest złodziejem, bo ukradł partyjne pieniądze, dotarły do nas dwa lata po wyjeździe. Znam prawdę. Wiem z całą pewnością, że – owszem – on tę kasę, powiedzmy, pożyczył, ale tylko dlatego, że nie chciał, aby posłużyła do kolejnych głupich celów. Mój ojciec nigdy nie był komunistą, za jakiego się go uważa. Świetnie udawał, żeby w ostateczności zagrać swoim partyjnym kolegom na nosie. I co najważniejsze, nie zabrał tych pieniędzy ze sobą do USA. Był porządnym człowiekiem. Niestety, zmarł pół roku temu.

Drogi Krzysztofie, jeżeli ciągle uważasz mnie za człowieka, któremu można zaufać, to chciałbym Ci przekazać pewne informacje, które potwierdzą moje słowa. Przestudiowałem bardzo dokładnie pamiętniki mojego ojca. Znalazłem w nich kilka zapisków, które i mnie zaskoczyły. Wśród nich jest notatka z 11 kwietnia 1989 roku – czyli sporządzona na kilka dni przed naszym wyjazdem. Ojciec napisał wówczas: „…nie jestem złodziejem, bo przecież właśnie złodziejom zabrałem te pieniądze. I nie zamierzam wykorzystać ich do własnych celów. Niech zostaną w ukryciu do lepszych czasów. Uczciwy znalazca powinien szukać w moim służbowym gabinecie – pod czwartą od okna”.

Jak wiesz, służbowy gabinet ojca znajdował się w naszym mieście, w Domu Partii, przy Sienkiewicza. Z innych zapisków wynikało, że był to pokój numer siedem. I to by się zgadzało, bo pamiętam, że jak przychodziłem do ojca, do pracy, to jego gabinet znajdował się na pierwszym piętrze, zaraz przy drzwiach, i miał właśnie numer siedem.

Krzysztofie, ja nie przyjadę do Polski już nigdy. Chciałbym jednak wiedzieć, czy w tym pokoju zostało cokolwiek, co mogłoby oczyścić dobre imię mojego ojca. Dlatego chciałbym Cię prosić – o ile ten budynek jeszcze istnieje – sprawdź, co znajduje się w dawnym gabinecie mojego ojca. Ponieważ myślę, że po jego śmierci mam do tego prawo, chciałbym Ci powierzyć wszystko, co tam znajdziesz.

Nie podaję mojego adresu. Po prostu proszę Cię o ostatnią, przyjacielską przysługę.

Twój kumpel

Tadek Wodyński

Barszczu przestał czytać, a ja poczułem dziwną suchość w gardle. Zresztą chyba nie tylko ja.

We Francji i w Polsce rozgrywa się akcja najnowszego thrillera Agnieszki Fibich pt. „Requiem dla tancerki”. E-book już w Księgarni eClicto, a u nas można przeczytać fragment powieści.

Podczas swojego wieczoru kawalerskiego Bresson, inspektor paryskiej policji, zadurza się w Loli, przypadkowo poznanej tancerce. Mimo że spędza z nią noc, stawia się na swój ślub, sądząc, że zauroczenie szybko minie…

Tymczasem w Paryżu ktoś zaczyna mordować dziewczyny tańczące w nocnych klubach, a śledztwo zostaje przydzielone właśnie Bressonowi. W żmudnym dochodzeniu wspiera go Marie, zdolna i inteligentna policjantka. W toku śledztwa inspektor, wciąż nie mogący zapomnieć o pięknej Loli, odkrywa, że w miejscu zbrodni morderca dusiciel zostawia ślad, zagadkową wizytówkę, którą jest namalowana czerwoną farbą litera. Marie stawia niezwykłą hipotezę, że litery powinny się ułożyć w słowo lub zdanie, którym zabójca chce coś przekazać. Wkrótce okaże się, że podobne zbrodnie wydarzyły się przed laty w Polsce…

Agnieszka Fibich – urodzona w Warszawie, od najmłodszych lat fascynuje się prozą i poezją. Mając 11 lat, napisała swój pierwszy wiersz zatytułowany Drzewa. W 1987 roku przystąpiła do Klubu Młodych Poetów na Starym Mieście, gdzie kształtowała swój warsztat poetycki. Jako nastolatka zaczęła także pisać opowiadania.

W 2005 roku na skutek wypadku została unieruchomiona na kilka tygodni i postanowiła ten czas spożytkować, pisząc kryminał „Dopóki widzę twój cień”, który został opublikowany w 2007 roku. Thriller „Requiem dla tancerki” to jej druga powieść.

(na podstawie informacji wydawnictwa W.A.B.)

„Requiem dla tancerki” – fragment

Ślub i wesele przeżył tak, jakby wszystko działo się obok niego. Kolejne sceny przesuwały mu się przed oczami, jedna po drugiej. Przejazd do kościoła. Msza. Małżeńska przysięga. Życzenia. Kwiaty. Kolacja. Tańce. Toasty. Niezliczona ilość drinków. Krótki, męczący sen, a w nim Lola w czarnej peruce, w najbardziej wyuzdanych pozach. Prężąca się na czerwonej kanapie i dająca mu znaki, by do niej dołączył.

Rozpierający czaszkę ból zwiastował niechybnie poranek. Wody! Przejazd z walizkami na lotnisko, a potem znowu drinki w samolocie, żeby nie myśleć. Nie zastanawiać się. Nie pamiętał, w jaki sposób przylecieli na Majorkę. Potem nastąpiły dwa tygodnie nieustającej fiesty. Nocne eskapady do barów i klubów, mocno zakrapiane alkoholem, odsypiane do południa. Leniwe wylegiwanie się pod parasolem na plaży. Popołudniowe kąpiele w morzu. Przedwieczorny seks z Joan. Dzień podobny do dnia. Noc do nocy. Pod koniec pobytu sen z Lolą w roli głównej zaczął się zmieniać. Jej obraz stopniowo się zacierał. W przeddzień powrotu śniło mu się już zupełnie coś innego. Był dzieckiem z niewielkiej miejscowości położonej daleko od Paryża. Chodził do szkoły, w której panoszyły się dwie bandy. Wytatuowane wyrostki rządziły młodocianym światkiem, terroryzując całe otoczenie. Właśnie wracał ze szkoły i natknął się przypadkiem na przedstawicieli jednego z gangów. Nieźle oberwał. Jego rozdzierający krzyk zwabił chłopaków z przeciwnej grupy. Nie żeby stanęli w jego obronie. Po prostu zaczęli walczyć ze swoimi wrogami. I chociaż liczył na wsparcie, dostał wciry po raz drugi. W poszarpanym ubraniu, z rozkwaszonym i opuchniętym nosem dotarł do domu. Rzucił się na łóżko, płacząc z bezsilności i wściekłości. Był dużo młodszy i znacznie mniejszy od tych, którzy spuścili mu manto. Poza tym był sam, a ich cała zgraja. W tej nierównej walce nie miał żadnych szans. Mimo to buntował się w duchu przeciw ewidentnej niesprawiedliwości, która go spotkała. Ocierając łzy, które tak nie po męsku płynęły mu z oczu, poprzysiągł sobie, że kiedy dorośnie, zrobi porządek z takimi jak oni.

Do Paryża wrócili w ostatnich dniach sierpnia. Opaleni, wypoczęci i trochę już stęsknieni za własnym łóżkiem. Kiedy czekali na walizki w terminalu lotniska Charles de Gaulle, wzrok Césara przykuła gazeta leżąca przy koszu na śmieci. Jeden z tytułów informował o tajemniczej śmierci tancerki z paryskiej rewii. César poczuł nagłe ukłucie w sercu. Bez słowa zostawił Joan wypatrującą walizek. Podniósł gazetę i odszedł kilka kroków dalej, żeby w spokoju przeczytać artykuł. Na pierwszej stronie znajdowała się jednak tylko krótka informacja, że dziewczyna została najprawdopodobniej napadnięta, kiedy wracała po spektaklu do domu. Dalszych szczegółów trzeba było poszukać na stronie jedenastej. César czym prędzej przekartkował gazetę i zaklął pod nosem. Brakowało środkowych stron. Zdenerwowany, cisnął ją do kosza i szybkim krokiem ruszył w kierunku taśmy bagażowej. Joan właśnie się pochylała, żeby złapać jedną z walizek. Naprężyła opalone ramiona, na jej czoło wystąpiły kropelki potu. César wysunął się zza jej pleców, szarpnął walizkę i postawił z hukiem na podłodze. Spojrzała na niego wystraszona, ale zaraz się rozpromieniła.

- Dzięki, skarbie – szepnęła z wdzięcznością.

Nachyliła się, żeby cmoknąć go w policzek. Nie zdążyła. Zrobił unik, wskazując podbródkiem drugą zbliżającą się do nich walizkę. Joan cofnęła się posłusznie, ustępując mu miejsca.

- Idziemy – rzucił krótko, wyciągając bagaż. Zabrzmiało to jak komenda.

Złapał większą walizę za rączkę i pociągnął ją za sobą. Joan stała przez chwilę oniemiała, patrząc wielkimi oczami za oddalającym się mężem. Zaraz jednak otrząsnęła się ze zdumienia, wysunęła rączkę mniejszej walizki i ruszyła w ślad za nim. Plastikowe kółka zaterkotały wesoło na gresowej posadzce.

- César! – zawołała w biegu. – Co ty wyprawiasz? Zaczekaj!

Nawet się nie obejrzał. Szedł przed siebie z pociemniałą twarzą i dziwną rozpaczą w sercu, przez cały czas myśląc tylko o Loli, o tym, że być może właśnie stracił ją bezpowrotnie i że nigdy sobie tego nie wybaczy. Czuł miarowe ukłucia w klatce piersiowej. Minął zieloną strefę „Nic do oclenia” i przeszedł przez rozsuwane drzwi, za którymi kłębił się tłum oczekujących. Wszedł, a raczej wpadł jak burza, prosto w grupkę Arabów, którzy natychmiast się rozstąpili, robiąc mu przejście. Podszedł do stoiska z napojami i spytał o kiosk z prasą. Młody piegus w firmowym niebieskim fartuchu odparł niechętnie, że sklepy znajdują się na piętrze odlotów. César zaklął pod nosem i już miał się skierować do windy, kiedy dopędziła go zdyszana Joan.

- Uff… Chyba nigdy w życiu tak nie galopowałam! Prawdziwy bieg na czas z przeszkodami. Powiesz mi wreszcie, co się stało?

- Zaczekaj tutaj – odparł, nie patrząc jej w oczy. – Zaraz wrócę.

Nie zdążyła zapytać o nic więcej. Po prostu puścił walizkę i wyrwał do przodu. Zobaczyła tylko jego plecy znikające w korytarzu.

Szedł jak w transie. Gdy w końcu dotarł do kiosku, stanął przed półkami z prasą, żeby przejrzeć tytuły. Żadna nie przypominała jednak tamtej. Pomyślał, że gazeta mogła być sprzed kilku dni. Wyrzucał sobie, że nie sprawdził daty. Psiakrew! Wszystko przez ten pośpiech. Schylił się, a potem zaczął wyciągać najbardziej popularne dzienniki. Stanął z boku i gorączkowo je wertował, strona po stronie. Stojąca za ladą Murzynka nie spuszczała go z oczu. Licho wie, co to za jeden… Kiedy obsłużyła ostatniego klienta, spojrzała wyczekująco na Césara.

- Kupuje pan?

- Tak… Szukam jednej notatki. – César podniósł wzrok znad gazety. – Może pani czytała? Chodzi o informację na temat pewnej tancerki. Została napadnięta w drodze do domu. – Kobieta wzruszyła ramionami. César zrobił to samo, po czym wrócił do przeglądu prasy.

- Kupuje pan coś? – Kioskarka miała nieprzyjemny głos. Chyba zaczynał ją wkurzać. – Dwa pięćdziesiąt – powiedziała nieco uprzejmiej do dziewczyny, która stała grzecznie z czekoladowym batonikiem w dłoni. Wystukała cenę i wydała resztę z pięciu euro. Zamknęła z impetem szufladę kasy i wyraźnie już niezadowolona, spojrzała na Césara.

- Nic tutaj nie ma – westchnął, odkładając gazety na półkę. Zrobił w tył zwrot i czym prędzej się oddalił.

Biegnąc korytarzem, César myślał gorączkowo, jak odzyskać gazetę, którą tak bezmyślnie wyrzucił do kosza przy stanowiskach bagażowych. Minął pilnującą walizek Joan (kątem oka zauważył, że była zajęta rozmową telefoniczną) i dopadł do rozsuwanych drzwi łączących poczekalnię z pomieszczeniem odbioru bagażu. Drzwi były zamknięte. Widniała na nich tabliczka z napisem „Zakaz wstępu”. Przypomniał sobie, że sterująca drzwiami fotokomórka znajduje się po drugiej stronie. Cholera! Trzeba poczekać, aż ktoś będzie wychodził. Stojący przed barierką ludzie przyglądali mu się z zaciekawieniem, niektórzy kiwali głową z dezaprobatą. César nie zwracał na nich uwagi. Myślał o tym, że gdzieś w pobliżu musi być kamera. Kiedy tylko ochrona się zorientuje, że wchodzi do środka, z pewnością go zatrzymają. Na wszelki wypadek postanowił wyjąć służbową legitymację. Zawsze robi wrażenie… Potem przyszło mu do głowy, że nie tędy droga i powinien obrać inny kierunek działania. Postanowił znaleźć jakieś biuro obsługi lotniska. Ruszył dalej korytarzem i rzeczywiście już po chwili natknął się na stanowisko obsługi celnej. Podszedł do urzędującego tam mężczyzny i przedstawił się. Wytłumaczył, że odbierając bagaż, niechcący wyrzucił gazetę, na której miał zapisane ważne informacje. Bardzo ważne. Urzędnik spojrzał na niego spod oka, najwyraźniej mu nie dowierzając. Dopiero kiedy César pomachał mu przed nosem legitymacją służbową i dodał z naciskiem, że notatki, o których wspominał, są ściśle związane z jego pracą, mężczyzna przywołał kogoś przez radiotelefon. Po kilku minutach podeszła do nich sprzątaczka pchająca wózek z kubłem, mopem oraz środkami czystości. Na wszelki wypadek poprawiła fartuch i skinęła głową urzędnikowi. Ten wyjaśnił jej pokrótce, o co chodzi, a César wytłumaczył, do którego kosza wyrzucił gazetę. Kobieta kiwała tylko głową i spoglądała na niego, nie kryjąc niezadowolenia. W końcu nie najęła się jako chłopiec na posyłki, ale kogo to obchodzi… Zabrała jednak swój wózek i bez słowa ruszyła korytarzem. Czas oczekiwania dłużył się niemiłosiernie. W kieszeni Césara zadzwonił telefon. Wyjął komórkę i zobaczył znajomy numer.

- César, co się z tobą dzieje? – mówiła Joan wzburzonym głosem.

- Zaraz wrócę – odparł krótko.

Nie miał czasu ani ochoty zastanawiać się nad tą, całkiem naturalną przecież, reakcją żony.

- Ale co się stało? – Joan nie dawała za wygraną. – Gdzie ty się właściwie podziewasz?

- Powiedziałem, że za chwilę wrócę. – Jak mnie przedtem szlag nie trafi, dodał w myślach.

- Ale César…

- Nie przedłużajmy – warknął. – Czekaj tam, gdzie jesteś. Za chwilę po ciebie przyjdę. – Rozłączył się i schował telefon do kieszeni. Urzędnik popatrzył na niego ze współczuciem, jakby chciał powiedzieć: Ach, te kobiety. Zawsze takie niecierpliwe.

Komórka w kieszeni Césara znowu zaczęła wibrować. A to uparta sztuka. Rozejrzał się nerwowo po korytarzu. Sprzątaczki ani śladu. Skrzyżował ręce na piersiach i zaczął chodzić tam i z powrotem. Pięć kroków w jedną stronę, pięć w drugą. Minuty płynęły wyjątkowo wolno. Znów zadzwonił telefon. Tym razem, zerknąwszy na wyświetlacz, odrzucił rozmowę. Kiedy po raz kolejny usłyszał irytujące brzęczenie, wzruszył tylko ramionami i po prostu wyłączył aparat. Na końcu korytarza pojawił się wózek sprzątaczki. Nareszcie! César popędził w tamtą stronę. Dopadł do kobiety niosącej w ręku zmiętą gazetę. Złapał pognieciony papier i rozprostowując go drżącymi palcami, poszukał daty. Gazeta była sprzed trzech dni. Złożył ją na pół, potem jeszcze raz i jeszcze, i upchnął do kieszeni spodni. Wręczył zdumionej sprzątaczce pięć euro i poszedł szukać Joan. Na pewno przygotowuje prywatne śledztwo i za nic w świecie nie odpuści.