Eberhard Mock powrócił, ale to nie on jest najważniejszą postacią nowej powieści Marka Krajewskiego „Głowa Minotaura”. Na pierwszym planie częściej pojawia się komisarz Edward Popielski z przedwojennego Lwowa. Mimo tej zmiany, przyjemność czytania pozostała.

Niemiecki policjant (teraz jest kapitanem abwery) był głównym bohaterem pięciu kryminalnych powieści Krajewskiego z Breslau w tytule. W „Głowie Minotaura” (W.A.B.) autor zaskoczył czytelników, przenosząc większą część akcji do Lwowa – choć jesteśmy też w Breslau i dodatkowo w Katowicach, jednak największe zaskoczenie dotyczy oczywiście głównych postaci.

Tyle że dokonana przez Marka Krajewskiego wolta nie jest tak dużą, jak można by początkowo sądzić. Oto czytamy: „Mocka i Popielskiego łączyło wiele podobieństw. Obaj byli skorzy do gniewu i pedantyczni, obaj władali językami klasycznymi, uwielbiali szachy, bridża, obżarstwo oraz nie stronili od towarzystwa upadłych kobiet. Mieli jeszcze jedną wspólną cechę: niecierpliwość”. Mock i Popielski szybko znajdują więc wspólny język, co pozwala im razem prowadzić śledztwo w sprawie okaleczeń i zabójstw popełnianych na dziewicach, których ciała znaleziono właśnie we Lwowie i Breslau w 1937 roku. Dodajmy, że istotną postacią dla rozwoju akcji okaże się siedemnastoletnia córka Popielskiego, Rita.

Krajewski spędził dwa tygodnie we Lwowie, by poznać topografię i poczuć klimat miasta. Nie był to czas stracony, albowiem czytelnik naprawdę może w książce posmakować atmosferę przedwojennego Lwowa, a przy okazji zaznajomić się ze środowiskiem batiarów oraz… matematyków, z profesorem Stefanem Banachem na czele. Rzecz jasna, autor nie byłby sobą, gdyby nie pokazał nam kolejnych wyszukanych zbrodni, deprawacji, zboczeń i odchyleń od normy, które dotykają rodzaj ludzki (przyznać trzeba, że jak na filologa klasycznego Krajewski ma wyobraźnię dość niesamowitą).

Po napisaniu „Dżumy w Breslau” Marek Krajewski zapowiadał, że Eberhard Mock więcej się nie pojawi w jego książkach. Jak widać, słowa nie dotrzymał. Za to w „Głowie Minotaura” otrzymujemy sygnał, że Edward Popielski zostanie prywatnym detektywem. Dalszego ciągu pożegnania z Mockiem i Breslau możemy więc być pewni.
Grzegorz Kozera

Marek Krajewski powieścią „Festung Bresalu” miał zakończyć cykl z kryminałów z policjantem Eberhardem Mockiem w roli głównej. Sukces czytelniczy i wydawniczy czterech pierwszych części cyklu sprawił, że Mock wrócił raz jeszcze w „Dżumie w Breslau” – ku uciesze miłośników dobrego kryminału oraz miłośników e-booków.

W piątej części, która rozgrywa się we Wrocławiu lat 20. ubiegłego wieku, Eberhard Mock jest jeszcze nadwachmistrzem i próbuje rozwiązać zagadkę zabójstwa dwóch prostytutek, którym morderca wybił przednie zęby. Krajewski ponownie wprowadza nas i swego bohatera w dwuznaczne moralnie środowisko, znów pojawiają się tajemnicze sekty i bractwa, po raz kolejny wędrujemy ulicami przedwojennego Wrocławia. Niby to już wszystko znamy, ale przecież „Dżuma Breslau” nie jest komercyjną chałturą; to kolejna świetna powieść Krajewskiego. (GK)

„Róże cmentarne” Marka Krajewskiego i Mariusz Czubaja to współczesny kryminał, w którym powraca nadkomisarz Jarosław Pater, znany czytelnikom z „Alei samobójców” tej samej spółki autorskiej.

Zbliżający się do wieku emerytalnego policjant tropi seryjnego mordercę, który najpierw zabija młode dziewczyny w Katowicach, Krakowie i Warszawie, a potem przenosi się do Władysławowa. Na ciałach ofiar znajdowane są charakterystyczne tatuaże – znak rozpoznawczy mordercy – róże i krzyże („róże cmentarne” to w kryminalistyce także określenie plam opadowych, jakie pojawiają się na ciele zmarłego). Pater podejrzewa, że obecne morderstwa mają związek z niewyjaśnionymi przez niego zabójstwami sprzed kilku lat.

Nie mam nic przeciwko duetom pisarskim, choć akurat w tym wypadku wolę, gdy Krajewski i Czubaj piszą książki oddzielnie. Nie wiem, jak autorzy, ale czytelnicy lepiej na tym wychodzą. Nadkomisarz Pater zanadto przypomina mi policjanta Heinza z powieści Czubaja „21;37”. Właściwie to jego brat bliźniak z upodobaniami muzycznymi, samotnością i nieprzystosowalnością do życia.

Nie twierdzę, że „Róże cmentarne” to zły kryminał, nieźle się je czyta, ale ustępują „21;37”, o powieściach Krajewskiego z Breslau w tytule nie wspominając. I ta pomyłka, która autorom kryminału nie powinna się przytrafić: jedna z ofiar wymiennie nazywa się Anna Sereda i Agnieszka Sereda, przy czym za każdym razem chodzi o tę samą osobę. Panowie autorzy, czy leci z wami pilot? 

Grzegorz Kozera