Andrea Camilleri, reżyser teatralny, poeta, a przede wszystkim autor kryminałów, których akcja rozgrywa się w fikcyjnym miasteczku Vigata na Sycylii i w których śledztwa prowadzi komisarz Montalbano, otrzymał w 2005 roku propozycję napisania opowiadania o Caravaggiu. Miało być piętnaście stron, wyszło więcej i tak powstała mikropowieść „Kolor słońca” dotycząca maltańsko-sycylijskiego epizodu w ostatnim okresie życia wybitnego, ale i szalonego twórcy, jakim był Caravaggio.  

Narratorem „Koloru słońca” jest sam Camilleri, który przyjeżdża do Syrakuz, by obejrzeć spektakl teatralny. Jednak od przedstawienia ważniejsze staje się coś innego: w niezwykłych czy wręcz sensacyjnych okolicznościach pisarz na kilka godzin wchodzi w posiadanie rękopisu Caravaggia i ma możliwość przepisania dużych fragmentów. Właśnie zapiski rzekomo sporządzone przez Caravaggia (który ledwie się umiał podpisać) wypełniają w dużej części „Kolor słońca”. W oryginale Camilleri użył XVI-wiecznego języka włoskiego, w tłumaczeniu mamy staropolszczyznę. Również psychologicznie rzecz jest wiarygodna: otrzymujemy wizerunek artysty i awanturnika, który musi się ukrywać, bo ciąży na nim kara śmierci, który będąc ściganym tworzy genialne obrazy i który popada w coraz większy obłęd.      

„Kolor słońca” można potraktować jako szkic do wielkiej opowieści o Caravaggiu, a także jako wariacje Camillieriego na temat życia genialnego artysty (zważywszy że wiele faktów pozostaje tajemnicą, np. nie wiadomo, kiedy dokładnie Caravaggio zmarł i gdzie został pochowany). W jednym i drugim przypadku jest to książka warta poznania. Kto wie, może dla kogoś jej lektura stanie się impulsem do przyjrzenia się z bliska dziełom Caravaggia? Podpowiadamy: najbliższe muzea z obrazami artysty znajdują się w Wiedniu i Berlinie.

Grzegorz Kozera

Dodaj artykuł do: